Τετάρτη, Φεβρουαρίου 08, 2006

Ενα παραμύθι



Μου τη διηγήθηκε μια φίλη, κι επειδή κουράστηκα τώρα τελευταία να βλέπω ανθρώπους αγαπημένους να φοβούνται την αγάπη και εν γένει το συναίσθημα, την εκθέτω σε κοινή θέα, μπας και τη δει κανένας περαστικός. Την αφιερώνω, δε, στο Γιάννη Αγγελάκα και τη συγκλονιστική ταραγμένη ηρεμία του. Σαν αυτή που μετέδιδε επί σκηνής, σε όσους είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, στις συναυλίες του με τους Επισκέπτες, στο Gagarin.
Ετσι, έτσι, φίλε Γιάννη, από δω και πάνω έχει μόνο τώρα.


τώρα εγώ θα σου πω για ένα άλλο κορίτσι, που ήθελε,
όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, να νιώσει την αγάπη.
αυτό ήταν που έκαιγε την καρδιά της,

αυτό ήταν που έβαζε στο μυαλό της φωτιά.
αυτό ήταν που έκανε όλα τα υπόλοιπα να αποκτούν νόημα.
κι έτσι, κάθε φορά που ανοιγόταν μπροστά της ο δρόμος,

ξεκινούσε να πηγαίνει, χωρίς να ξέρει ακριβώς για που.
χωρίς να τη νοιάζει, έπαιρνε στο κατόπι το χρόνο και πήγαινε.
που και που, ξαπόσταινε, γιατί είναι πολλά αυτά που συμβαίνουν στο δρόμο.
και το κορίτσι ήξερε ότι σε όλα πρέπει να δίνεις την προσοχή σου,

χωρίς να ξεδιαλέγεις αυτά του γούστου σου.
γιατί έτσι είναι η ζωή, γεμάτη από τούτα αλλά κι από κείνα,

από αυτά κι από τα άλλα.
δεν έμενε όμως πολύ, πουθενά.
συνέχιζε να προχωρά, μέχρι να βρει αυτό που θα έκανε την ψυχή της να γελάσει.
αλλά όσο πιο πολύ πήγαινε, τόσο περισσότερο δάκρυζε.
κι όσο πιο πολύ δάκρυζε, τόσο πιο μακρυά φαινόταν το τέλος του δρόμου.
μια μέρα εκεί που πήγαινε, συνάντησε ένα αγόρι.
και το αγόρι σκίρτησε μόλις την είδε και κάπως του'ρθε

πως, λέει, την ερωτεύθηκε, με έρωτα βαρύ.
και σκάρωσε ένα ποιηματάκι και της είπε:
"Ποια έρχεται σαν στήλη καπνού
μέσα από την ερημιά,
αρωματισμένη με μύρο και λιβάνι;
Οι αρθρώσεις των μηρών σου είναι σαν κόσμημα,
έργο πονηρού τεχνίτη.
Τα χείλη σου σαν κόκκινο νήμα,
το στόμα σου κομψό...
Η ανάσα σου μυρίζει σαν το μήλο,
και τα στήθη σου, δυο τσαμπιά σταφύλια...
Είσαι πανέμορφη αγάπη μου.
Και δεν υπάρχει ψεγάδι πάνω σου."
το αγόρι έμεινε μαζί της,
να περπατάει για αρκετές μέρες,
μέχρι που κουράστηκε και πίσω αποφάσισε να γυρίσει.
ετσι είναι αυτά, ο μακρύς ο δρόμος είναι κουραστικός και δύσκολος.
και το αγόρι έφυγε, και το κορίτσι τον χαιρέτισε με δάκρυα στα μάτια

και λύπη στη ψυχή.
που έχασε το συνοδοιπόρο της.
αρκετές μέρες μετά που έφυγε το αγόρι,
το κορίτσι έπεσε πάνω σε ένα γάμο,
από αυτούς τους απλούς γάμους, που γίνονται στα χωριά.
μέσα στα γρασίδια και τα λουλούδια,
μήνα Μάιο, το μήνα του έρωτα.
το κορίτσι και το αγόρι κοιτάζονταν στα μάτια και
νόμιζες πως ο ήλιος συναντούσε το φεγγάρι.
τέτοια ομορφιά.
και το κορίτσι της ιστορίας μας συγκινήθηκε,
γιατί η ομορφιά είναι σπάνιο πράγμα.
και ένιωσε την ψυχή της να πάλλεται.
και σκάρωσε ένα ποιηματάκι
και τους το τραγούδησε, λίγο πριν φύγει από το χωριό τους,
να βγει ξανά στο δικό της δρόμο:
"Οι μάγισσες τα ύφαιναν όλο το βράδυ,
το πέπλο το αραχνοϋφαντο.
Μια νύχτα πριν, το έραναν με αστρόσκονη
και ψιθύρισαν λόγια μυστικά, του έρωτα.
Η πλανεύτρα σελήνη ταξίδεψε ταξίδι μαγικό,
προσγειώθηκε στη γη και κοίταξε τους δύο νέους στα μάτια.
Τους ευχήθηκε να είναι μαζί, όπως τ' αστέρια στον ουρανό,
οι αστερίες στο βυθό και τα πουλιά στους αιθέρες.
Στο τέλος, κάλεσε τη φωτιά, το νερό, τον αέρα και τη γη,
να χορέψουν χορό τρελό, χορό του έρωτα".
και μετά το κορίτσι έφυγε.
να μην παραλείψω να σου πω
πως το κορίτσι έψαχνε την αγάπη,
αλλά κατάλαβε νωρίς πως αυτή κρύβεται μέσα σε σχισμές και σπηλιές,
παίζει κρυφτό με το χρόνο, γιατί η αγάπη δεν έχει χρόνο
και δεν της αρέσει να τη βάζουν σε σχήματα.
το σιχαίνεται αυτό κι έτσι κρύβεται
και αποκαλύπτεται μόνο στα μάτια εκείνων που ξέρουν να διαβάζουν τα σημάδια.
στο δρόμο του το κορίτσι, γέλασε και δάκρυσε πολλές φορές.
ένα πρωινό του Φεβρουαρίου, μάλιστα, έκλαψε τόσο που ράγισαν τα βράχια.
ένα αγόρι από τα παλιά, την έκανε να κλάψει.
συνοδοιπόρος κι αυτός,
που κάποια στιγμή στο δρόμο νόμισε πως βρήκε αυτό που έψαχνε
κι έμεινε εκεί.
οι θεοί όμως αυτού και του άλλου κόσμου δεν είχαν σύμφωνη γνώμη.
το ζήλεψαν το αγόρι έτσι ήρεμο που ήταν και είπαν να το πάρουν μαζί τους.
και το αγόρι έφυγε ξαφνικά, όπως φεύγουν τα φύλλα από τα δέντρα το φθινόπωρο,
και δεν είπε ούτε γεια.
δεν πρόλαβε τις χαιρετούρες.
ένα βράδυ όμως επισκέφθηκε το κορίτσι της ιστορίας μας στον ύπνο της
και της είπε διάφορα.
και το κορίτσι, για να ξορκίσει το φόβο του,
του έγραψε:
"Σε είδα πάλι να μου γνέφεις χθες αργά,
μέσα στο απόκοσμο φως των αστεριών,
βαθιά μέσα στη νύχτα.
Στην άκρη της πόλης με οδήγησες,
πέρα, πάνω στο λόφο των εφηβικών ερώτων
και μου ψιθύρισες λόγια γλυκά, σαγήνης λόγια, απαλά.
Πέρα από τις στέγες των σπιτιών,
άνοιξες τα φτερά σου και με πέταξες.
Είδα τα πάντα από ψηλά
και ανατρίχιασα από την πολλή γαλήνη.
"η δόξα ενός πρώιμου θανάτου",
είπες και γέλασες.
"η σάρκα που λατρεύεται πριν την πτώση",
σκέφτηκα εγώ.
Μα τότε αντίκρυσα το παγωμένο σύννεφο
που σκέπαζε το πρόσωπό σου,
ένιωσα τα βάθη των αιώνων
μέσα απ' όπου αναδύεσαι και θόλωσε η θνητή μου σκέψη.
Είδα το σώμα μου να κείτεται ασάλευτο μέσα σε μια γυαλιστερή κάσκα,
φτιαγμένη από ακριβό ξύλο,
κι από κάτω τα σκουλήκια της γης
να χαλάνε σιγά-σιγά αυτό που ήξερα για όψη.
Και σκιάχτηκα, και τρόμαξα και μετά σε χαιρέτησα
κι ευχήθηκα να μην σε συναντήσω ποτέ ξανά".

το κορίτσι πολύ τρόμαξε με το θάνατο
κι έτσι συνέχισε το δρόμο της
με περισσότερο πείσμα αυτή τη φορά,
να μείνει δίπλα στη ζωή,
να μην ξεστρατίσει ούτε τόσο δα.
και αποφάσισε τα δάκρυα να μην την ξαναπτοήσουν,
γιατί ακόμη και τα δάκρυα είναι γλυκά
και μερικές φορές σε ξαλαφρώνουν κιόλας.
και τα χρόνια πέρασαν
και το κορίτσι έγινε μεγάλο κορίτσι
και τα σύννεφα ταξίδεψαν πολύ μακριά
κι ο χρόνος άρχισε να κυλάει πιο γοργά
και τα δάκρυα να αλλάζουν γεύση
και οι εικόνες να αλλάζουν με μεγάλη ταχύτητα
και καινούρια πράγματα να διαδέχονται το ένα το άλλο
και ο κόσμος που ήξερε το κορίτσι που τώρα είναι μεγάλο κορίτσι,
να' χει αλλάξει σύνορα κι ανθρώπους και όνομα.
αλλά το κορίτσι εξακολουθούσε να ψάχνει την αγάπη.
την απόλυτη, τη μοναδική, την αναντικατάστατη, την αψεγάδιαστη.
την υπέροχη αγάπη που ομορφαίνει την ψυχή
και εξυψώνει το πνεύμα
την αγάπη που σε κάνει να ιδρώνεις τα βράδυα από πόθο
και να γαληνεύεις το πρωί, καθώς μοιράζεσαι ένα μόνο βλέμμα
με ένα χαμογελαστό πρόσωπο να σε κοιτάζει ήρεμα
και να σου υπόσχεται ταξίδια.
πολλά αγόρια συνάντησε το κορίτσι,
άλλα μικρά κι άλλα μεγαλύτερα.
ορισμένα ήταν και άντρες, μεγάλοι και κουρασμένοι,
αλλά νόμιζαν πως ήταν ακόμη αγόρια.
δεν πειράζει, το κορίτσι δεν κράτησε καμία λύπη, καμία κακία,
δεν ήξεραν τι έκαναν, δεν ήξεραν κι αυτοί ποιο δρόμο να διαλέξουν.
Μερικές φορές ένιωθε κι αυτή έτσι.

Μετά όμως κουράστηκε.
και είπε:
νισάφι, μήπως ο έρωτας δεν κατοικεί πια εδώ, σε τούτον εδώ τον πλανήτη;
μπορεί ο έρωτας να κουράστηκε από το φόβο των ανθρώπων
και να μπήκε σ' ένα μικροσκοπικό διαστημόπλοιο και να έφυγε για άλλο Σύμπαν,
μακρινό και ξένο.
όπου τα κορίτσια και τα αγόρια δεν φοβούνται να βουτήξουν

στις βαθιές θάλασσές του, δεν φοβούνται να πέσουν στη δίνη του.
μπορεί.
αλλά έτσι κι αλλιώς, το κορίτσι που τώρα ήταν μεγάλο κορίτσι,
κάθησε κι έγραψε ένα ποιηματάκι, για όλους τους έρωτες που τελειώνουν άδοξα:
"Πάλι μας ξεγέλασαν τα αστέρια
κι αυτό, που άρμη ζεστή το νιώσαμε πως ήταν,
το άρπαξαν τα σκυλιά και γύρω του αλυχτάνε...
Μακάρι να μπορούσα να κλέψω την ασχήμια
και το φόβο από την ψυχή σου
κι ένα απαλό σύννεφο να σε σκεπάσει, σαν σε γλυκό ύπνο.
Κι αν το μίσος κι η αγάπη
μπλέκουν τα υφάδια τους άνομα,
έτσι πλασμένος είναι ο άνθρωπος,
μαζί γάτα και σκύλος.
Σαν ένα τρελό γαϊτανάκι,
μια μέρα καυτή σαν κόλαση."

και τώρα τι;
το κορίτσι που τώρα πια είναι μεγάλο κορίτσι, όπως σου έχω ήδη πει,
συνεχίζει να πηγαίνει, γιατί αυτό έμαθε να κάνει,
και δεν μπορεί πια να σταματήσει να ξαποστάσει.
ψάχνει ακόμη να βρει κάτι που δεν είναι πια καθόλου σίγουρη ότι υπάρχει,
παρά μόνο μέσα σε ιστορίες και ταινίες του σινεμά
και τραγούδια που μιλούν για ρομαντικές, καταραμένες αγάπες.
ακόμη και τα ποιήματα κρύφτηκαν,
κανείς δεν γράφει πια αληθινά ποιήματα,
και πες μου τώρα εσύ, μέσα σ' έναν κόσμο τέτοιο,
γεμάτο ασχήμια και αδικία και δυστυχία και πόνο,
όπου οι εικόνες αψεγάδιαστου κάλλους εναλλάσσονται με εικόνες άφατου πόνου,
με την ταχύτητα του φωτός,
υπάρχει περίπτωση να βγει από τη σχισμή στο χρόνο
και να μας γνέψει
ο έρωτας και η αγάπη;
Μπα, μεγάλο κορίτσι, σταμάτα να πηγαίνεις, δεν έχει άλλο δρόμο.

Λες;

15 Comments:

Blogger a spoonful weighs a ton said...

Ο Armani υποκλίνεται. Δεν υπάρχουν λέξεις. Ή, έστω, όσες υπάρχουν δεν είναι αρκετές.

3:27 μ.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger Dormammu said...

«Η Ιθάκη σου ’δωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν, δε θα ’βγαινες στο δρόμο..»

3:55 μ.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger thas said...

Ήμουν το Σάββατο εκεί. Νομίζω πως ο Αγγελάκας ενσαρκώνει κάποιο τύπο Αγίου των ημερών μας, ή, για να το θέσω αλλιώς, στήνει μπροστά μας την εικόνα μιας αθωότητας πολύτιμης.

Έχω γράψει σχετικά στο blog μου και θα επανέλθω. Χαίρομαι που σου αρέσει. Ο τελευταίος του δίσκος είναι απίστευτος.

4:31 μ.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger Varetos said...

Κοιτάξτε, εάν έχετε σκοπό να μας εξολοθρεύσετε από πλήξη να δίνετε κάποιες οδηγίες πρώτα!

6:14 μ.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger blade runner said...

@spoonful
μην υποκλίνεσαι, αν και ξέρω ότι την ευγένεια την έχεις στο αίμα σου. Κέρνα ένα ποτό καλύτερα, να ισιώσουμε. Τώρα, μετά από τόσο συναίσθημα, μόνο ένα σκυλάδικο μας σώζει, αλλά όχι από τα πρωτοκλασάτα, από τα άλλα, τα δεύτερα. Ναι, ναι, αυτά...

@dormammu
θέλω να ξαποστάσω λίγο. θέλω ένα αεράκι να φυσήξει λίγο πάνω στο πανί μου και να με πάει. Πολύ κουπί για την Ιθάκη, πολύ κουπί... Μερικές φορές δεν φτάνει το ταξίδι. Αν δεν ονειρευόσουν την Ιθάκη στο τέλος του ταξιδιού, δεν θα το ξεκινούσες καν. Κάπου εκεί, μεταξύ στόχου και οράματος, είναι που μπερδεύεται το πράγμα.

@thas
ωραίο blog, σ' ευχαριστώ για την επίσκεψη, αλλιώς δεν θα το ανακάλυπτα. To άλμπουμ δεν είναι απλώς ένα μουσικό άλμπουμ, είναι μια ταινία, ένα πλούσιο σενάριο, μια φρέσκια πνοή - επιτέλους - πάνω από τη συνήθως μίζερη ελληνική σκηνή. Αν εξαιρέσεις τον ηλεκτρονικό ήχο (συμφωνώ μαζί σου για τον dousk - και είναι και ο Μιχάλης Δ. και ο Κ. Βήτα και ο Dj Blend), τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και το υπέροχο ντεμπούτο του Παύλου Παυλίδη προ 2ετίας, δεν έχει και πολλά να ακούσεις και να σχολιάσεις. Κρίμα. Oops, όχι, είναι και οι Earthbound, τους ξέχασα.


@varetos
πες μου ότι δεν βαρέθηκες και κάθησες και διάβασες όλο αυτό που έγραψα στο blog, κι εγώ θα σηκωθώ τώρα από την καρέκλα και θα πάω να κάνω το γύρο του τετραγώνου όχι με ταξί, αλλά τρέχοντας.

12:24 π.μ., Φεβρουαρίου 09, 2006  
Blogger blade runner said...

@thas
εγώ ήμουν την Παρασκευή εκεί, και ναι, έχεις δίκιο, μπορεί να ακούγεται αμετροεπές κάτι τέτοιο, αλλά θα μπορούσε να είναι ο Γιάννης ο δικός μας άγιος του έρωτα. Αλλωστε, ποιος άλλος έχει μιλήσει για τον παράδεισο και την κόλαση του έρωτα όπως αυτός; Τον δικαιούται τον τίτλο. Κι αν και ασπρίσαν τα μαλλιά του, που λεν και στο τραγούδι, τα μάτια του βγάζουν φλόγες. Σπάνιο πράγμα αυτό, ιδίως στις μέρες μας, που όλοι, νέοι και μεγαλύτεροι, είναι τόσο μα τόσο κουρασμένοι για συναίσθημα.

12:42 π.μ., Φεβρουαρίου 09, 2006  
Blogger Avellaneda said...

Έχει δρόμο, Μπλέιντ, έχει πολύ δρόμο ακόμα. Το ρωτάς;

Να 'σαι καλά!

2:20 μ.μ., Φεβρουαρίου 09, 2006  
Blogger blade runner said...

@avellaneda

είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβιβαστεί ένας άνθρωπος της δικής μου ιδιοσυστασίας, με την ιδέα της συνεχούς φθοράς και αναγέννησης των ερώτων. Ξέρω ότι είναι απαραίτητο και αναπόδραστο, ωστόσο ονειρεύομαι κάπου μια κατάληξη. Οχι για ασφάλεια, αλλά γιατί νιώθω ότι με όλη αυτή την κίνηση και τη συνεχή εναλλαγή, κάπου κάτι χάνεται. Ολη αυτή η ενέργεια, που θα μπορούσε εστιασμένη κάπου να κάνει θαύματα, απλώς αναλώνεται ασκόπως, εδώ κι εκεί... Γιατί όλο αυτό, γιατί αυτή η παράδοση στη χημεία των σωμάτων; Που δεν έχω δηλαδή τίποτε εναντίον της χημείας, αυτή άλλωστε είναι η κινητήριος δύναμη... Αλλά όλα αυτά, η ένταση των πρώτων στιγμών, η έξαψη, το πάθος, οι ζηλίτσες, οι αγκαλιές, τα φιλιά, τα ανακατεμένα σεντόνια, οι τσακωμοί και οι συμφιλιώσεις, όλα αυτά για μερικούς μήνες μόνο, άντε 2 χρόνια;
Μου έχει τύχει να μείνω ερωτευμένη χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο, το σώμα να εξακολουθεί να επιθυμεί το άλλο σώμα όχι με την ίδια, αλλά πάντως με αντίστοιχη ένταση, απλώς άλλου τύπου. Δεν μπορώ να δεχτώ τη μία άδοξη κατάληξη μετά την άλλη. Αδυνατώ.

4:32 μ.μ., Φεβρουαρίου 09, 2006  
Blogger Sadie said...

Ela, bre paidia, oloi pigate ston Aggelaka??? Tha skasw! Hthela ki egw!!!

Blade runner, ta filia mou, na'sai kala, panta exei ki allo dromo, to thema einai na min einai monodromos. ;)

6:10 μ.μ., Φεβρουαρίου 09, 2006  
Blogger blade runner said...

@sadie

σε αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις αναφέρομαι, καλή μου.
Στις περιπτώσεις που ο δρόμος είναι ... μονόδρομος. 'Η αδιέξοδο.

6:32 μ.μ., Φεβρουαρίου 09, 2006  
Blogger thas said...

So, I m glad you came. (Πώς τους λέγανε αυτούς...τους ξεχνάω τώρα...cool, funky ήχος...)

Εννοώ που ήρθες στο φτωχικό μας. Μουσικά πάντως, συνεννοούμαστε απολύτως.

11:57 μ.μ., Φεβρουαρίου 09, 2006  
Blogger Varetos said...

Ειλικρινά, βαρέθηκα.

1:51 μ.μ., Φεβρουαρίου 11, 2006  
Blogger Varetos said...

Αν το διαβάσω, όμως; Υπόσχεστε; Πόσες μέρες μου δίνετε διορία;

3:55 μ.μ., Φεβρουαρίου 20, 2006  
Blogger blade runner said...

@varetos

Σου δίνω διορία 5 μέρες. Γιατί το 5 είναι ωραίος αριθμός. Για να σε δω!

3:15 π.μ., Φεβρουαρίου 22, 2006  
Blogger  said...

3情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品,情趣用品

3:51 μ.μ., Μαΐου 18, 2009  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home